Knokken tegen de nummer vier

Gisteren was de return match tegen KZC uit Beverwijk, de nummer 4 in de competitie. De vorige keer hadden we daar met 9-3 van verloren. Niet omdat ze nu zo goed waren (wel heel snel sommige) maar omdat ze alle vuile trucjes in het boekje “Niet onder de neus van de scheidsrechter doen” haarfijn beheersen. Ik keek daarom niet echt uit naar deze wedstrijd. Vooral ook omdat we Nikki moesten missen en Amira nog steeds textiele problemen heeft en we dus zonder wissels moesten spelen. Dat zou lastig worden want Myrthe kampt met een hardnekkige oorontsteking en Lisa met een schouderblessure. Via via was Kim gevraagd om in te vallen maar dat bleek verzekeringstechnisch niet mogelijk omdat ze geen officieel lid meer is. Gelukkig zat Melissa op de tribune en was ze over te halen om haar spullen uit de auto te halen om mee te doen alvorens ze naar Amersfoort moest voor haar eigen wedstrijd. (Top!! Fijn dat je altijd in wilt vallen) Het begon dus een beetje rommelig.

Maar eenmaal in het water ging het een stuk beter. We kwamen weliswaar na een halve minuut op achterstand maar in diezelfde minuut maakte ons geheime wapen Melissa de stand gelijk 1-1. BAM de toon was gezet. We zouden niet over ons heen laten lopen. Twee minuten later ging het precies hetzelfde. 2-1 voor de tegenpartij en binnen de minuut was Myrthe daar met de gelijkmaker.  Jammer dat het derde doelpunt voor de tegenstander in de laatste 2 seconden kwam dus gingen we de eerste rust in met een achterstand van 2-3. In het tweede partje werd het spel heftiger. De nummer 4 had duidelijk minder moeite verwacht met de nummer 11 en het regende overtredingen. De scheidrechters stonden met hun neus op complete verzuippogingen (waar vooral Myrthe erg veel last van had)en kopstoten en floten bijna nergens voor of voor de tegenstanders. Gelukkig slaagde Lisa er in de stand gelijk te trekken naar 3-3. Dat was tevens ook het enige doelpunt dat er viel in dit partje. Marleen lag weer een wereldpartij te keepen en dat scheelt echt een heleboel!!! In het derde partje draaide Lisa de rollen om door 4-3 te scoren waardoor Aquawaard op voorsprong kwam. Jammer genoeg maakte nu KZC binnen de minuut een gelijkmaker. De rest van het partje werden er geen doelpunten meer gemaakt. Na drie partje dus 4-4 gelijk. Op de tribune was de adrenaline in plakjes te snijden. We zaten te trillen van de spanning en het was net of er tien koppen koffie per persoon in gegaan waren. Het was gewoon te spannend. Bij elk doelpunt maar ook bij elke bal die Marleen wist te pakken klonk een gejuich of we de wereldcup hadden gewonnen. Het leek ook of er helemaal geen ouders van de tegenpartij aanwezig waren. We waren helemaal gehypnotiseerd op wat er beneden ons afspeelde. Helaas moest Melissa het vierde partje weg en was het nu er op of eronder met het overgebleven 7-tal. Het leek of er even een soort hergroepering plaats moest vinden en in dat onbewaakte ogenblik maakte KZC er 4-5 van. Getver!! Gelukkig maakte Lisa er 20 seconden later weer 5-5 van maar toch was op een of andere manier de concentratie er uit en kon KZC er vlak achter elkaar nog twee scoren. Met nog drie minuten op de klok lukte het onze meiden niet meer om langszij te komen en was de eindstand 5-7. Het was zo verdiend geweest om hier minimaal gelijk te spelen. De tegenstander was wel snel maar speelde heel onsportief waardoor het meer een potje waterjudo was dan waterpolo. Ook de scheidsrechters waren heel dubieus. Als wij als leken al zoveel ernstige overtredingen zien op de tribune waarom dan niet wat vaker fluiten. Het is jammer dan er geen derde helt aan de competitie zit want als je naar de groeicurve van jullie team kijkt dan zouden jullie daarin zeker aan het winnen slaan. Volgende week tegen de Zaan wordt zeuren maar 14 april moeten jullie nog tegen de Ham en die staan 7e. Als jullie tegen de nummer vier zo kunnen spelen dan zou ik zeggen met nog wat strategie-traningen de komen de weken er tegenaan, dat jullie misschien best voor een verrassing kunnen zorgen.

 

Groetjes van de tribune-fanclub

Connie 😉